- Proszę Pani! Proszę Pani!Świat jest dziwny niesłychanie:Krasnal trzyma dłoń na skroni;Wieczne pióro trzyma w dłoni;
Z łezką w oku, minką rzewnąPatrzy na nas i na pewnoPisze bardzo smutne baśnie:O Księżycu, który gaśnie;
Kwiatku, który nie dojrzewa;O słowiku, co nie śpiewaI o strasznie gorzkim smutkuZapłakanych krasnoludków.
- Proszę Pani! Proszę Pani!Gdy ktoś kogoś bardzo zrani,To jest na to jedna rada:Rękę podać Mu wypada,
By nie płakał dłużej skrycie.Może Wy Go pocieszycie?