Kogóż czasem nie olśniewaPochyłego widok drzewa;Szpaków, które gdzieś wysokoWieczny wiodą spór ze sroką?
To, że dla nas w ciemnym borzeWłaśnie teraz – o tej porzeNiosą zapach przebogatyW leśnym runie skryte kwiaty?
Dla nas rodzą się najszczersze,Zwiastujące radość wiersze,Kiedy wznoszą się ze świstemPieśni ptaków uroczyste.
Te krzyczące wniebogłosySzpaki, wróble, zięby, kosyTo są moi przyjaciele.... Lecz, choć słodkie ptasie trele
Są jak wiersza strofy bratnie,Słowa brzmią nieadekwatnie.Zanurzony w ptasim gwarze,Już nie piszę więcej. Marzę...