Zaszumiały stare drzewa na prastarym globie.O czym szumią? Za czym tęsknią? Ja opowiem Tobie:Najpierw korzeń zapuściły mocno w żyzną glebę,Zaś korony modrzewiowe tańczą ponad niebem.
Żaden wietrzyk ich nie złamie – szumią światu wszemu,Wspominając to, co było bardzo dawno temu.Czasem tylko gną się cicho – lekkie ich pokłonyW noc jesienną odbierają wszystkie świata strony.
Żadna moc ich nie zwycięży, bo na samym szczycieŚpiewa wiatrem kołysane jedno ptasie życie.Choćby w gniazdo uderzyły wiatry oraz burze,Nigdy wichrom nie ulegną owi ptasi stróże.
Bóg, co hołdy swe odbiera w słodkim ptasim śpiewie,Dał człowieka człowiekowi, ptakom zaś – modrzewie…