Krzyczą wróble wniebogłosy;Roztańczyły się motyle- Wróżą ludziom lepsze losy.Lato będzie już za chwilę!
Wróble płoche i skrzydlateWróżą: - wiosna przyszła wreszcie!Będzie rządzić całym światem!Spójrzcie wokół i uwierzcie!
Uroczyście wydzwoniłaNa cześć słońca swe peany;Potem we mnie obudziłaSerce, biciem zwariowanym.
Teraz to już tylko czekać,Aż się sama w tym pogubiI przeszyje wskroś człowieka.Kto z nas tego w niej nie lubi?
Dudnią deszcze, jak w symfonii;Wystukują z wielką siłą,Że już koniec monotonii:Czas na radość! Czas na miłość!
Chciałbym chwilę się zatrzymać –Zadumany i radosny,By policzki ponadymać,Biorąc w nozdrza zapach wiosny;
By raz jeszcze się zadziwić:Słońcem, rosą, kwiatem, cieniem!… Potem kogoś uszczęśliwićTym wiosennym zadziwieniem.