Do życia się budzą pierwiosnki,Kaczeniec, tulipan i mięta.Do szczęścia brakuje nam piosnki -Radości w melodię zaklętej.
Lód stopniał na rzekach, a jeszczeRozkwitnie dopiero świat cały.Już szczęście przejmuje mnie dreszczemI ciągle mi tego za mało!
Wsłuchany, jak w jakąś wyrocznię,Wyławiam skowronków świergoty;Za chwilę się dla nas rozpocznieCzas nowy, radosny i złoty.
Pomyśleć, jak byłoby ładnieRoztopić się w wiosny poszumie!... Lecz o tym, co w sercu jest na dnie,Powiedzieć wciąż jeszcze nie umiem.