Brać, co była swego kraju mieczem i ostojąPośród burz i niepowodzeń nie ustała w bojuI w zwycięstwo słusznej sprawy wierzyć nie przestała,A za Wisłą już niewolę niosły obce działa,
Lecz wolności przyzywały łuny nad Warszawą,Sen o Polsce, co się zdawał razem snem i jawąI śpiewane po zaułkach pieśni niepodległe,Śmierć za każdy poniesiona kamień, dom i cegłę.
… Wiatr melodię cicho szumi pośród ruin świętychO żołnierzy gorzkim losie dumnych i wyklętych;O tych, którzy bój podjęli po to, by raz jeszczeWskroś przez serca tych, co żyją, przechodziły dreszcze!
… Lecz pomników nie rzeźbiło długo żadne dłuto,Byśmy o tych zapomnieli, których tak opluto…
