Pozostały tylko prochy – smutne czasów znamię,Trwożliwymi frazesami zakrzyczana pamięć;Przez nielicznych wiernie czczona – jak najświętszy nawykNieugięta wiara Ojców w triumf słusznej Sprawy.
… Lecz rzucono w tamtą ziemię owo kruche ziarno,Które serca użyźniło wiarą Ich mocarną,By po świecie rozniecały wolnej pieśni echa;By sumienie Europy nie uwięzło w grzechach.
My zaś, którym pozostało ponieść, jak pochodnięPrawdę o tych, którzy trwali i ginęli godnie- Czyśmy jeszcze godni służyć owej Świętej Sprawie?… Powracają pieśni echa, niby sen na jawie –
Śpią żołnierze nieświadomi, że Ich owej wiosnyWiatr cichutko ukołysał smutnym szumem sosny…
